Presteren

Mijn hele leven heb ik prestatiedruk gevoeld. Ik wilde het net zo goed, zo niet beter doen dan anderen. Ik vergeleek mijzelf met mensen die succesvoller waren, knapper er uit zagen en mooiere spullen hadden. Het is misschien ook wel een van de redenen dat ik nu een aardig portfolio heb kunnen opbouwen. Maar als ik achteraf kijk, had ik mij misschien niet zo veel zorgen hier over moeten maken, want ik zou het waarschijnlijk ook wel prima doen in het leven zonder deze prestaties (en portfolio). Er zit een grote keerzijde aan “succes” en “presteren”, want op het moment dat je daar naar toe leeft dan leef je in constante angst… faalangst. En je leeft er eigenlijk altijd naar toe, want er is altijd wel iemand te vinden die het nog beter doet dan jezelf.

De drift uit faalangst is enorm. Toen ik een tiener was ging het met mij niet zo goed op school. Ik werd wel eens gepest door een jongen die op de Havo zat en daar nogal trots op was en dit niet onder stoelen of banken schoof. De bijdehand die hij was, maakte vaak grappen over mijn lagere opleiding, de Mavo. Dit heeft er zo in gehakt dat ik op een dag besloot om wraak te nemen. Niet om hem direct aan te vallen, maar om hem op zijn plek te zetten met een plan. Ik wilde laten zien dat ik beter kon presteren dan hij omdat ik wist dat ik het ook in mij had. Ik kon dan wel niet naar de Havo maar ik kreeg het wel voor elkaar om verkort een MBO, HBO en Universitaire master af te ronden. Die zelfde jongen ben ik later nog wel eens tegen gekomen en toen vond ik uit dat hij zijn HBO opleiding niet had afgemaakt… ik wilde het er niet in wrijven maar kon het toch niet laten om over mijn “succes” te vertellen.

Daar stopte het presteren nog niet. In 2007 startte in een onderneming en werkte zo hard en veel mogelijk als ik kon. De resultaten waren niet vervelend. Voor het eerst in mijn leven verdiende ik echt geld. Waar ik als student nauwelijks rond kon komen en altijd de goedkoopste producten uit de supermarkt haalde om te eten, kon ik mij ineens meer luxe veroorloven. Ik kon daar absoluut van genieten, hoewel daar ook weinig tijd voor was, want ik was altijd aan het werk. Vanaf toen begon ik ook met sparen, wat later beleggen werd. Op het moment van schrijven heeft mijn portfolio ruim de 8 ton gepasseerd… een hele prestatie voor een jongen die het niet zo goed deed op school, maar gelijktijdig heb ik dit hele avontuur vaak beleefd met angsten, werkdruk, prestatiedruk en lichte depressies. En voor wat eigenlijk? Voor een groter huis? Een beter leven? Laten zien dat ik toch niet zo een lozer was als andere dachten?

Sinds een jaar geleden heb ik het allemaal wat meer laten varen. Ik hoef van mezelf niet langer te presteren… en achteraf gezien had ik dat ook nooit hoeven te doen. Ik kan je vertellen dat de weg naar “succes” het proberen niet waard is. Uiteindelijk was ik er toch wel gekomen en had ik misschien wat meer kunnen genieten van de weg er naar toe (ik had er in elk geval zeker meer tijd voor gehad).

Het is jammer om te zien dat de prestatiemaatschappij alleen maar meer is gegroeid in de loop der jaren. Mensen die hun imago groot proberen te houden op Facebook en Instagram. De beste foto’s delen uit hun leven. Grote huizen, mooie auto’s, knappe gezichten en vrolijke momenten. Dit geeft een vertekend beeld van de werkelijkheid. Het echte leven steekt anders in elkaar. Vergelijk jezelf nooit met anderen. Vaar je eigen weg. En geniet van de weg er naar toe.

Comments

  1. Herkenbaar stuk, zij het met een ‘iets’ lagere nettowaarde. De enige reden dat ik kort overwoog om naar de aanstaande reünie van mijn Mavo-klas te gaan, was om te laten zien dat het meer dan goed gekomen is. Zonde van mijn tijd, ik ga een heerlijke dag van mijn gezin genieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *